Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri kaçırarak bir malikanede onlara 120 gün boyunca sistematik işkence ve aşağılama uyguladığı bu distopik hikaye, izleyiciyi rahatsız edici bir yolculuğa çıkarır.

Pasolini, filmde faşizmin ve kapitalist tüketim toplumunun insan bedeni ve ruhu üzerindeki yıkıcı etkilerini metaforik bir dille ele alır. Malikanedeki her kat, gücün farklı bir yüzünü temsil eder ve sistemli şiddet, iktidarın en sapkın hallerini gözler önüne serer. Oyunculuklar, kasıtlı olarak teatral ve soğuk bir ton taşır; bu, karakterlerin insani duygulardan tamamen yoksun olduğunu vurgulamak içindir. Pasolini'nin yönetmenliği, çarpıcı ve rahatsız edici görüntülerle, seyircinin bakışını kaçırmasına izin vermez.

Film, şiddetin grafik tasviri nedeniyle pek çok ülkede yasaklanmış ve uzun süre sansüre uğramıştır. Ancak, salt şok değeri için değil, siyasi ve felsefi derinliği için analiz edilmesi gereken bir eserdir. İktidar, itaat, sapkınlık ve insan doğasının karanlık yönlerine dair cesur bir sorgulamadır. Seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayan bu film, sanatın sınırlarını zorlar ve izleyen üzerinde silinmez bir iz bırakır. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en kişisel ve en acımasız toplumsal eleştirisi olarak kabul edilir. Görsel bir manifesto niteliğindeki 'Salò', sadece güçlü bir mideye değil, aynı zamanda derin bir düşünsel hazırlığa da sahip izleyicilere hitap eder.