Babam ve Oğlum, yönetmen Çağan Irmak'ın imzasını taşıyan ve Türk sinemasının en unutulmaz dramlarından biridir. 2005 yapımı film, 12 Eylül 1980 darbesinin ardından yaşanan toplumsal yaraları, bir ailenin hikayesi üzerinden son derece insani ve duygusal bir dille anlatıyor. Hikaye, sol görüşlü bir gazeteci olan Sadık'ın (Fikret Kuşkan) darbe sonrasındaki zorlu hayatı ve memleketine, babasının çiftliğine dönüşü etrafında şekillenir.

Sadık'ın, darbe döneminde kaybettiği eşinin ardından tek başına büyütmek zorunda kaldığı küçük oğlu Deniz ile birlikte babasının yanına dönmesi, yıllardır süren ailevi gerginlikleri ve suskunlukları su yüzüne çıkarır. Çetin Tekindor'un canlandırdığı Hüseyin, katı ve geleneksel bir baba figürüdür; oğlunun siyasi tercihleri yüzünden aralarına giren mesafeyi kapatmak hiç de kolay değildir. Film, bu üç kuşağın (dede, baba, torun) bir araya gelişinde yaşanan incelikli diyaloglar, iç hesaplaşmalar ve sessiz barışmalar üzerinden ilerler.

Oyunculuk performansları filmin bel kemiğini oluşturuyor. Fikret Kuşkan'ın içli ve yaralı Sadık'ı, Çetin Tekindor'un otoriter ama sevgisini gösteremeyen Hüseyin'i ve küçük Deniz karakteriyle Ege Tanman'ın naif performansı izleyiciyi filmin duygusal atmosferine tamamen çekiyor. Çağan Irmak'ın yönetmenliği, hikayeyi sade ve abartısız bir şekilde sunarken, Evgenia Dimitropoulou'nun görüntü yönetmenliği Ege'nin pastoral güzelliklerini siyah-beyaz bir melankoliyle yansıtarak filmin ruhuna uygun bir estetik katıyor.

Babam ve Oğlum izlenmesi gereken bir film çünkü sadece tarihsel bir dönemi değil, evrensel temaları da işliyor: aidiyet, aile bağları, kuşak çatışması, affetme ve sevginin dilsiz dili. Türk sinemasında aile draması türünün kilometre taşlarından biri olan bu film, izleyiciye derin bir duygusal yolculuk vaat ediyor. Hem bireysel hem de toplumsal hafızamıza dokunan bu hikaye, her izleyişte yeni anlamlar katacak kadar zengin ve samimi bir anlatı sunuyor.