Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan, yas tutan Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç bir Fransız kadın olan Jeanne (Maria Schneider) arasında, Paris'te isimsiz bir dairede başlayan tutkulu, yıkıcı ve tamamen fiziksel bir ilişkiyi konu alır. İkili, birbirlerinin gerçek kimliklerini ve geçmişlerini bilmeden, sadece cinsellik ve ham duygular üzerine kurulu anonim bir birliktelik için anlaşırlar.

Marlon Brando, Paul rolüyle sinema tarihine geçen, son derece çıplak ve savunmasız bir performans sergiler. Maria Schneider ise Jeanne karakteriyle, masumiyet, merak ve isyan arasında gidip gelen karmaşık bir portre çizer. Bertolucci'nin yönetmenliği, filmi basit bir erotik dram olmanın ötesine taşır; yas, yalnızlık, özgürlük arayışı ve geleneksel ilişki normlarının çöküşü gibi derin temaları irdeler. Vittorio Storaro'nun görüntü yönetimi, Paris'in kasvetli ve lirik atmosferini mükemmel bir şekilde yansıtır.

'Last Tango in Paris', izleyiciyi rahatsız eden, düşündüren ve tartışmaya zorlayan bir film deneyimi sunar. Sadece oyunculukları veya cesur sahneleri için değil, insan psikolojisinin karanlık dehlizlerine yaptığı yolculuk ve ilişkilerin doğasına dair sorduğu sert sorular nedeniyle izlenmelidir. Yetişkin izleyicilere hitap eden bu sinema klasiği, 1970'lerin sinemasının sınırlarını zorlayan en önemli örneklerdendir.